فیلم و فلسفه

انجمن شاعران مرده

سنت، افتخار، انضباط و فضیلت
سعی کنید هیچ‌وقت به هیچ‌چیز دوبار یک‌جور فکر نکنید.
به قلم دکتر جورن کی. برامان | استاد ممتاز بازنشسته و مربی نیمه وقت | گروه فلسفه دانشگاه ایالتی فراستبورگ

سال ۱۹۵۹ است و آکادمی «ولتون» در این سال به‌نوعی یک مدرسۀ پیش‌دانشگاهی قدیمی اما اسم‌ورسم‌دار و معتبر به شمار می‌رود که نظام آموزشی در آن در قالب یک برنامۀ خشک و سخت‌گیرانۀ تدریس همراه با شکل‌دهی شخصیت دانش‌آموزان مطابق با ایدئال‌هایی به‌وضوح سنت‌گرایانه تعریف می‌شود. فیلم با راهپیمایی دسته‌جمعی دانش‌آموزان به داخل تالار کنفرانس مدرسه شروع می‌شود که در آن، معلم‌ها و والدین دانش‌آموزان در انتظار شنیدن نطق مدیر مدرسه، آقای «نولان» (با بازی «نورمن لوید») نشسته‌اند که شروع سال تحصیلی جدید را با یادآوری استانداردهای این سازمان به همۀ حضار و اشاره به درصد بالای موفقیت این مدرسه در فرستادن فارغ‌التحصیلانش به دانشگاه‌های آیوی لیگ*، اعلام می‌کند. دانش‌آموزان بنرهایی در دست دارند که «چهار رکن اساسی» برنامۀ آموزشی مدرسۀ «ولتون» روی آن‌ها گلدوزی شده‌اند: سنت، افتخار، انضباط و فضیلت. (انجمن شاعران مرده و والدو امرسون)

* از معروف‌ترین گروه‌های دانشگاهی جهان که متشکل از ۸ دانشگاه پرآوازه، یعنی دانشگاه‌های «پرینستون»، «هاروارد»، «پنسیلوانیا»، «کرنل»، «کلمبیا»، «براون»، «ییل» و کالج «دارتموث» است. م.

آکادمی «ولتون» در ایالت روستایی «ورمونت» است. سبک ساختمان‌های اصلی آن تقلیدی از سبک گوتیک معماری است. این موسسۀ کاملاً مردانه، دانسته و سنجیده از زندگی اقتصادی و اجتماعی آمریکای معاصر جدا شده است. سن معمول دانش‌آموزان مقطع پایۀ آن شانزده سال است؛ برای بیشتر نوجوانان، تجربۀ تنهایی و انزوای روستاگونۀ فضای «ولتون» به‌نوعی طاقت‌فرسا است. بعضی‌ها به این ساختمان «هلتون» می‌گویند. آن‌ها همگی زیر بار کارهای سنگین آکادمیک ناله می‌کنند و بسیاری احساس می‌کنند مورد ظلم و ستم سیستمی قرارگرفته‌اند که در ازای کوچک‌ترین نقض و تخلف از قوانین، فرد خاطی را به تحمل مجازاتی نابرابر محکوم می‌کند.

طی اولین صحنه‌هایی که از خوابگاه‌ها، راهروها و کلاس‌های درس می‌بینیم، کم‌کم با گروهی از دانش‌آموزان آشنا می‌شویم که هستۀ مرکزی داستان هستند: «نیل پری» (با بازی «رابرت شان لئونارد») یک دانش‌آموز سرزنده و ممتاز با قابلیت‌های ذاتی برای رهبری است؛ اما از طرفی به طرز وحشیانه‌ای مورد آزار و تهدید از سوی پدر مستبدش است که هیچ‌گونه انحرافی از برنامه‌های حرفه‌ای و شغلی‌ای که برای پسرش طراحی و برنامه‌ریزی کرده است را برنمی‌تابد. هم‌اتاقی «نیل»، «تاد اندرسون» (با بازی «ایتن هاک»)، یک دانش‌آموز تازه‌وارد است؛ خجالتی، بدون اعتمادبه‌نفس و غم‌زده است. «چارلی دالتون» (با بازی «گیل هنسن») پسر یک بانکدار است – سرزنده، با اعتمادبه‌نفس و در شرف پی بردن به قدرت الهام‌بخش شعر. افراد دیگری در این گروه هستند که در جای خود در کانون توجه قرار می‌گیرند. کاراکتر «آدم بد» این جمع، «ریچارد کامرون» (با بازی «دیلن کاسمن»)، دانش‌آموزی است که به طرز ناخوشایندی جاه‌طلب است و به قدرت جبری و نظم و قانون مدرسه ایمان دارد و به‌کرات از سوی هم‌دوره‌ای‌هایش به «چاپلوسی کردن» و در کل یک «عوضی» بودن متهم می‌شود. درحالی‌که باقی دانش‌آموزان هرازگاهی از روی میل و حس سرخوشی بدشان نمی‌آید قوانین مدرسه را زیر پا بگذارند و شیطنتی کنند، «کامرون» همیشه به آن‌ها هشدار می‌دهد که مراقب رفتارشان باشند، چون به‌شدت می‌ترسد که مجازات سختی از طرف معلم‌ها و مدیران مستبد‌شان در انتظارشان باشد.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

14 + 8 =